Op een frisse lentedag ontvouwt zich langzaam een witte bloem die ernaar uitkijkt om een kleurendouche te nemen. Ze glimlacht en gebaart naar de wolken, maar als reactie vliegen die verder weg. Ze besluit dat ze te afstandelijk doen om van dienst te kunnen zijn en ze gaat zich bezinnen om haar droom waar te maken.

Naarmate de dag verstrijkt groeit haar verlangen steeds sterker, door het observeren en bepalen van talloze verbluffende tinten die haar omringen. Ze vraagt haar metgezellen tenslotte om raad, nieuwsgierig naar hoe ze in ’s hemelsnaam aan hun prachtige kleuren zijn gekomen. “Ik ben er ook klaar voor!” roept ze hen toe.

Ze kijken haar een tijdje bedachtzaam aan, aarzelend wat ze zouden kunnen doen om hun groei gunstig te laten verlopen. Tenslotte is ontwikkelen een geduldig en langzaam proces. Ze moedigen haar aan om het zonlicht in te ademen en zich te concentreren op kleuren die ontspanning en gelukzaligheid opwekken.

Ze is gericht op het uiterlijke en wordt veeleisend, maar zo werkt het helaas niet. De zogenoemde dromer wordt irrationeel. Ze weigert om te luisteren, geërgerd doordat anderen aan haar gedrag twijfelen. Uitgeput van het vergelijken en belemmerd in haar verdere ontplooiing valt ze in slaap.

De volgende ochtend, als de eerste zonnestraal haar kust, ontwaakt ze zachtjes. Ze merkt een ​​beweging in haar delicate lijfje – het is de uitstraling, niet het verlangen om te veranderen, die haar kleuren geeft. Ze is vertederd door deze openbaring en vindt voldoening in haar mooie transformatie en bloei.